John McLaughlin (ur. 4 stycznia 1942, w Doncaster w hrabstwie Yorkshire, Anglia) – jeden z najwybitniejszych współczesnych gitarzystów jazzowych. Po etapie grywania w Anglii z różnymi muzykami bluesowymi, rockowymi i jazzowymi (płyta Extrapolation nagrana z Johnem Surmanem), w 1969 r. przeniósł się do Stanów Zjednoczonych, gdzie dołączył do grupy Lifetime Tony'ego Williamsa. Następnie grał z Milesem Davisem na jego przełomowych dla historii współczesnego jazzu płytach: In a Silent Way, Bitches Brew, Big Fun i A Tribute to Jack Johnson. W 1971 r. stworzył grupę The Mahavishnu Orchestra, obejmującą m.in. skrzypka Jerry'ego Goodmana, klawiszowca Jana Hammera, basistę Ricka Lairda i perkusistę Billy'ego Cobhama. Grupa zasłynęła przede wszystkim z wirtuozerii i monumentalnych form, takich jak utwór Meeting of the Spirits czy nagrane z udziałem orkiestry symfonicznej 'Birds of Fire. Jego znakiem rozpoznawczym stała się dwugryfowa gitara oraz charakterystyczny, nerwowy sposób gry na gitarze. Po nagraniu 2 studyjnych płyt (w 1999 r. została odnaleziona i wydana również trzecia) oraz zagraniu setek koncertów, z których jeden został oficjalnie wydany (reszta do dziś istnieje w fanowskim obiegu jako bootlegi), McLaughlin w '73 rozwiązuje zespół i skupia się na czymś innym. Jako buddysta (stąd pochodzi jego drugie imię - Mahavishnu) znajdującym się pod wpływem guru Sri Chinmoya, zostaje zapoznany z jego innym uczniem - Devadip Carlosem Santaną. Już w '72 wspólnie nagrywają płytą będącej z jednej strony hołdem w stronę wielkiego saksofonisty - Johna Coltrane'a i jego mistycznej płyty A Love Supreme, a z drugiej wielkim pokazem wirtuozerii obu muzyków. W kolejnym roku McLaughlin współpracuje z Santaną przy jego płycie Welcome, w drugiej połowie tego roku wyruszają na wspólną trasę koncertową, z której bootlegowe nagrania przeszły do historii. Po tej krótkiej przerwie od prowadzenia własnego zespołu McLaughlin formuje ponownie Mahavishnu Orchestrę. W jej składzie znaleźli się skrzypek Jean-Luc Ponty (już wcześniej uznany w środowisku jazzowej i rockowej awangardy za solowe płyty oraz współpracę z Frankiem Zappą i Georgem Duke'iem), młody perkusista Narada Micheal Walden, operowa śpiewaczka i pianistka Gayle Moran i basista Ralphe Armstrong. Wspólnie nagrywają 2 kolejne płyty studyjne i McLaughlin ponownie zmienia skład. W 1975 już bez skrzypiec pojawia się ostatnia płyta MO ze Stu Goldbergiem na klawiszach. Po tym niezwykle intensywnym okresie elektrycznym McLaughlin zmienia trochę koncepcję muzyki. W 1975 r. zawiązuje razem z kilkoma hinduskimi muzykami akustyczną grupę Shakti, do której poprosił o skonstruowanie specjalnej gitary (specjalne wyżłobienia nadawały jej bardziej hinduskie brzmienie, a przymocowane na pudle dodatkowe 7 strun - szersze tło brzmieniowe). W składzie znaleźli się przede wszystkim skrzypek L. Shankar i tablista [[Zakir Hussain]. Wspólnie grali przez 3 lata. Potem McLaughlin ponownie wraca do muzyki elektrycznej choć już w znacznie innej formie niż przedtem i z wyraźnym wpływem muzyki hinduskiej. Po krótkim okresie elektrycznym, wraz z zespołem One Truth Band ponownie wraca ca szczyty kariery dzięki akustycznemu triu gitarowemu. Guitar Trio zostało sformowane z wirtuozem flamenco Paco De Lucią oraz jazzrockowym gitarzystą Larrym Coryellem. Nie zdążyli jednak nagrać płyty (wydane zostało tylko DVD z '79 z koncertu w Anglii zatytułowane Meeting of the Spirits) ze względu na problemy z narkotykami Larry'ego. Chętna do wydania płyty z koncertu wytwórnia poleciła poszukać kogoś mniej kontrowersyjnego i wybór padł na innego jazzrockowego gitarzystę Ala Di Meolę (uznanym za współpracę z legendarnym Return to Forever i wielokrotnie nagradzanym za autorskie albumy). Wspólnie udają się na światowe tournee i wydają płytę Friday Night In San Francisco w 1981 r. Rok później pojawił się również album studyjny Passion, Grace & Fire. Formacja koncertuje do 1983 r. W międzyczasie McLaughlin przywołuje do życia czwarty już skład Mahavishnu Orchestra z Billem Evansem na saksofonie, Jonasem Hellborgiem na basie, Mitchellem Formanem na klawiszach i ponownie Billym Cobhamie na perkusji. W późniejszym czasie McLaughlin podejmuje się współpracy z wieloma innymi muzykami, nieraz tymi z którymi grał w przeszłości. Do ważniejszych wydarzeń należy reunion Guitar Trio w 1996 r., powtórzenie hinduskich klimatów wraz z Remember Shakti od 1997 do 2004 r. czy współuczestniczenie w gigantycznym koncercie Santany Hymns for Peace. Ostatnio wdanymi płytami są utrzymane w klimatach współczesnego jazzrocka z elementami muzyki etnicznej płyty Industrial Zen i Floating Point. Wybrana dyskografia: * 1969 - Extrapolation * 1970 - My Goals Beyond * 1970 - Devotion * 1978 - Electric Guitarist * 1978 - Electric Dreams * 1982 - Belo Horizonte * 1982 - Music Spoken Here * 1988 - Mediterranean Concerto * 1990 - Live At The Royal Festival Hall * 1991 - Que Alegria * 1993 - Time Remembered J.M. Plays Bill Evans * 1994 - After The Rain * 1995 - The Promise * 1997 - Heart Of Things * 2003 - Thieves And Poets * 2006 - Industrial Zen * 2008 - Floating Point

Telewizja wykonawcy John McLaughlin

Najważniejsze albumy Wykonawcy John McLaughlin:

Inni polecani wykonawcy

Najpopulartniejsze utwoty Wykonawcy John McLaughlin